Reserva Natural da Lagoa de S. André

De kuststrook tussen de monding van de Sado bij Setúbal en Sines bestaat uit brede stranden en duinen. Verscholen tussen de zandheuvels liggen hier en daar strandmeertjes.
De grootste is de lagune van Santo André. Samen met een aantal kleinere meertjes vormt dit sinds 2000 een natuurreservaat.
Het is vooral van belang als broed- en overwinterplaats van vele vogelsoorten. Het reservaat beslaat een oppervlak van ruim 3000 ha land en ruim 2000 ha zee.
Het is een internationaal erkend wetland.

In de verte ligt de Serra de Grândola, één grote kurkeikplantage. Hier ontspringen de beekjes die via lange smalle dalen tussen de met dennen begroeide duinen naar de lagune lopen. Vroeger werd hier rijst verbouwd, nu graast er vee. Hier en daar staan boerderijen (montes). Ze zijn echter lang niet allemaal meer in bedrijf.

Elk jaar wordt het water in de lagune geheel ververst. Hiertoe moet de strandwal worden geopend. Soms slaat een storm hier een gat in, maar meestal moeten bulldozers aan het werk. In het voorjaar wordt het gat weer gedicht.

Reserva Natural do Estuário do Sado

Bij de havenstad Setúbal komt de rivier de Sado uit in de Atlantische oceaan. De monding vormt een estuarium dat van groot belang is als broed- en overwinterplaats voor vele vogelsoorten. Het werd dan ook in 1980 uitgeroepen tot natuurreservaat en is nu een internationaal erkend 'wetland'. Het beslaat een oppervlakte van zo'n 24.000 hectare.

De oevers van het estuarium bestaan grotendeels uit slikken en schorren, met daar tussen kreken en stroomgeulen, een waar vogelparadijs. Aan de noordkant van het estuarium - net even buiten Setúbal - zijn dan ook een aantal vogelkijkpunten. Aan het estuarium liggen hier en daar kleine visserhaventjes. Bij eb liggen de bootjes in het slik.

Achter dijkjes liggen uitgestrekte landgoederen, waar vooral rijst wordt verbouwd. Sommige zijn jammer genoeg sinds kort niet meer toegankelijk, maar in andere kan vrij gewandeld worden. Nog meer landinwaarts zijn bossen. Er groeien vooral dennen, maar ook eucalyptussen en kurkeiken. Langs de rivier liggen enkele zoutpannen, overblijfselen van de eens zo bloeiende zoutwinning in dit gebied.

In het diepere deel van het estuarium zit niet alleen veel vis, maar er leven ook zoogdieren. Zo zijn er tuimelaars, een dolfijnsoort die wel 4 meter lang kan worden. Langs de kust zwemmen ook bruinvissen. Af en toe gaan er een paar het estuarium in.
Op land vinden we de meeste zoogdieren bij de stroompjes of in de bossen. Er zijn otters, wilde katten, dassen en bunzings. Diep verstopt in de bossen of dicht struikgewas zitten mangoestes oftewel faraoratten (Herpestes ichneumon). Deze roofdieren, inclusief staart soms bijna een meter lang, komen in Europa alleen voor op het Iberisch schiereiland.
Amfibieën en reptielen zijn er ook. Bij stroompjes zitten Iberische schrijftongkikkers (Discoglossus galganoi), rugstreeppadden (Bufo calamita) en boomkikkers (Hyla arborea).
Ook zijn er adderringslangen en gewone ringslangen, beide niet giftig.

Tekst en beeldmateriaal zijn afkomstig, en onder copyright van de website: www.wandeleninportugal.info