Belangrijkste bewoningsperiode ca. 50 tot 300 na Chr.
Oppervlakte 10-12 hectare
Bevolking ongeveer 2000 personen

Typisch Romeins provincieplaatsje, dat in het klein een prima overzicht biedt van wat men ook op grotere opgravingen mag verwachten.
Een centrale marktplaats (forum), een basilica en curia (overheidsgebouwen) en een paar tempels.
Verderop vinden we woonblokken (insulae) met huurwoningen voor de gewone bevolking.
En een enkele Domus, de grote woningen van de welgestelden.
Onontbeerlijk voor elke zichzelf respecterende Romeinse burger, de baden (balnae) natuurlijk,Vooral het zogenoemde Westelijke bad is bijzonder goed bewaard gebleven.

Direct bij de ingang is een informatiecentrum, het verdient aanbeveling daar eerst even naar binnen te lopen.

Sinds de steentijd wordt op verschillende plaatsen op de zogenoemde Iberische Pyriet-gordel naar het mineraal Pyriet (FeS2) gegraven, oorspronkelijk voor verwerking als vuurslag (vandaar de naam), later als grondstof voor ijzer en zwavel.

De industriele winning startte hier rond 1850, de topjaren lagen rond een eeuw later. Daarna liep de belangstelling voor pyriet terug.
In 1988 werden de pyriet-mijnen van Lousal definitief gesloten.
Om economische en sociale terugloop te verhinderen, maar vooral om te voorkomen dat het door de mijnbouwactiviteiten ontstane, unieke landschap zou worden aangetast, werd de regio tot cultureel park omgevormd.
Boeiend voor bezoekers is, naast de fraaie omgeving, vooral het museum. Alles opgesteld in beeldschoon gerestaureerde voormalige mijngebouwen.
Omgeven door de woningen van arbeiders en opzieners kost het geen moeite zich voor te stellen hoe deze mijn ooit een stadje op zich vormde.
Met een bezoek aan het nabijgelegen kunstnijverheidscentrum of het restaurant
"Armazém Central" kan het bezoek worden afgesloten.

Een villa is niet zozeer een Romeins buitenhuis als wel een groot landbouwbedrijf, met een luxe hoofdverblijf voor de eigenaar en allerlei bijgebouwen voor het personeel, meestal slaven.

Deze villa vormde zo een dorp op zich, met eigen watervoorziening, baden, heiligdommen
De romeinse dijk, waaraan dit bedrijf zijn water dankte, is even ten westen van de hoofdwoning ( vlak over de weg) nog te bezichtigen
De grote rijkdom van de voormalige eigenaars is vooral nog zichtbaar aan de vele, kunsthistorisch zeer belangrijke, mozaiekvloeren die hier nog te zien zijn.
Ze stammen uit verschillende perioden (2e tot 4e eeuw na Chr.) en laten heel verschillende stijlen zien. Een absolute aanrader.

Évora is een (universiteits)stad in het zuidoosten van Portugal, en is de hoofdstad van het gelijknamige district in de regio Alentejo. De stad telt zo'n 50.000 inwoners.
Een dagtocht waard, op een uurtje rijden van No Campo.

Meer dan 2000 jaar oud met grote verschillen: labyrintische straten, zonnige pleinen, moorse binnenplaatsen en gotische portalen.

Uit de Romeinse tijd zijn er o.a. de "Diana Tempel", muren, een aquaduct en thermen te zien. Uit de moslimse periode de stadswijk Mouraria. Het historische centrum is geheel omringd door een rubuste stadsmuur.
Évora was in de "gouden tijd" een stad die kunstenaars aantrok uit Vlaanderen, Italië en Spanje, die ook tot haar glans wilden bijdragen.
Zo is er de vroeg-gotische kathedraal, gebouwd van 1186 tot 1204, met een klooster uit de 14de eeuw.

Er zijn zoveel sporen van die roemrijke tijd, dat de UNESCO de stad op de werelderfgoelijst heeft gezet.